ถึงแม้จะเปนคนที่ชอบอยู่บ้าน แต่การได้ออกไปนอกบ้าน (ในช่วงปิดเทอม)

ก้อไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายเลย โดยเฉพาะถ้าได้เดินทางโดย Mass Rapid Transportation

หรือ MRT สั้น หรือ ก้อคือรถไฟใต้ดินนั่นเอง...

จริงอยู่ที่มีข่าวเสียๆ หายๆ ของรถไฟใต้ดินมามากมาย... แต่อุบัติเหตุ และคราวเคราะห์

ถ้ามันถึงเวลาจริงๆ ต่อให้อยู่บ้าน นั่งหายใจอย่างเดียว ยังซวยได้เร้ยยยย...

จาไปกรัวอะไร ถ้ามันจะต้องเกิด มันก้อจะเกิด... มีข่าวเครื่องบินตก แผ่นดินไหว น้ำท่วม หลายอย่าง

ต่อหลายอย่างในสถานที่ที่เราไป บนพาหนะที่เรานั่ง/โดยสาร... รถยนต์ รถมอเตอไซด์

จะพูดๆ ไป พวกนี้มันอันตรายกว่า MRT อีกมั้ง...

หยุดก่อน... อย่าเพิ่งบอกว่า ผมเปนคนของ MRT หรือ ญาติทำงานที่นั่น แต่อย่างใด

ไอ้ที่ MRT มันดีก้อเพราะว่า ในชั่วโมงเร่งด่วน หรือชั่วโมงธรรมดาจากสถาณีหนึ่ง ไปอีกที่หนึ่งเนี่ยยยยยย

ฮ่าๆ มีอาหารตาให้มองเยอะแยะมากมาย โฮ๊ะๆๆๆๆๆ

มีทุกประเภท ตั้งแต่ตุ๊ด เกย์ ทอม ดี้ แก่ เดะ แนว ไม่แนว อาร์ท ช่างกล (อันหลังสุดนี่ไม่ค่อยแน่ใจ)

ฮ่าๆ แระ น่ารักๆ ก้อมีเยอะด้วยยย ในชั่วโมงเร่งด่วน หรืออย่างวันเสาร์แบบนี้

สถาณีที่เปนห้าง หรือที่ เจเจ เนี่ย จามีสิ่งมีชีวิตพันธุ์น่าทะนุถนอม น่ามอง มีค่า... แต่คงไม่ได้เปนเจ้าของ

อยู่เยอะมั่กมายยยยยยยยยย

ตอนขาไป ก้อเจอ นักศึกษามหาวิทยาลัยไหนก้อม่ะรุ้... รุ้แค่ว่าน่ารักกกกก

ดันเดินลงจาก MRT ป้ายเดียวกาน ไปขึ้นรถเมลล์สายเดียวกาน

แร้นก้อลงพร้อมกานด้วยนะเอ้า (แหม อยากให้เปน บุพเพเสียจริงๆ)

ฮ่าๆ แต่สุดท้าย มันก้อแค่เหตุบังเอิญ... เอาเถอะ อุตส่าห์บังเอิญขนาดนี้ ไอ่มาสค์ก้อดีจายแร้น

สวย จริงๆ น้า...

ตอนขากลับก้อเจออีก คราวนี้ เจอใน MRT อีกเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเค้าขึ้นมาจากป้ายหนาย

รุ้แต่ว่าเค้าขึ้นมาบนตู้เดียวกับเฮา... โอ้วววว ตอนเห็นแร้วก้อ... เอ๊ะ...

ทำไม... ทำไมหน้าคุ้นๆ หว่า... อ้อ นี่มานเดะโยทินนี่หว่า.... (โรงเรียนเดียวกานอ้ะ ตอนมัธยม)

โอ้ววววว ตอนเฮาเรียนอยู่ที่นั่น ไม่เหนสวยแบบนี้เรยยยยยยย พอเฮาจบมาแร้นล่ะ

สวยเอา สวยเอา... จริงๆ นะ มาตรฐานตอนเรียนอยู่ กับมาตรฐานของเดะโยทินตอนเฮาจบมาแร้นเนี่ย

ต่างกันยิบ... โอ้วววว เสียดายยยยย ทำไม ไม่สวยตั้งแต่ตอนเฮาอยุ่เอ้ออออ

ไม่เข้าจายยยยยยย แต่เอาเถอะ เล่าต่อ... ตอนเหนแร้วแบบ โอ้ว เช้ดดดดดดดดดดดดดดดด

ชุดนักเรียนมันสามารถบดบำความสวยของผู้หญิงได้เยอะขนาดนี้เชียวเรอะ~!!!

ตอนนั้นที่เห็น ก้อพอเห็นเค้า ความน่ารักในตัวคนๆ นี้นะ... เพียงแต่ไม่นึกว่าจาน่ารักขึ้นเยอะ

มากขนาดนี้ เวลาใส่ชุดไปรเวททททท โอ้วววววววววววววววว

ก้อน่านแหละ เรามาเข้าหัวข้อบุพเพกานต่อดีก่า 555+

พอขึ้นมาอยู่ตู้เดียวกับเฮาแร้นก้อ มานั่งตรงเก้าอี้นั่งริมสุด ที่ด้านข้างเปนกระจกใสอ้ะ

ไอ่เราก้อยืนพิงจาหลับแหล่ ไม่หลับแหล่ ถัดจากเก้าอี้ ที่เค้านั่ง หันหน้าไปทางเค้าอยุ่

พอเค้ามานั่งเท่านั้นแหละ ความง่วงหายปายเปนปลิดทิ้งงงงงงงงงงงงง

แลสายตา ชื่นชมในจิตใจ ถึงความสวย ความน่ารักของน้องคนนั้นเปนระยะๆ

(ไม่กล้ามองนาน เด๋วจาเข้าข่ายโรคจิต ...มากไปกว่านี้... ^o^")

สันนิษฐานว่าน้องเค้า คงคุ้นหน้าเรา (หรือไม่ก้อกรัวว่าเราเปนโรคจิต) อยุ่เหมือนกัน

เพราะเค้าก้อชายตามอง ไอ่โรคจิตที่มองเทอเปนระยะๆ อยุ่เหมือนกัน

ถึงสถานีปลายทาง ที่ต้องลง... ก้อแอบมองว่าเค้าจาลงรึเป่า...

โอ้วววว จาไม่ให้พุดถึงบุพเพได้งาย ก้อในเมื่อเค้าก้อลงจากรถไฟใต้ดินสถานีเดียวกับเฮาเหมือนกานนนน

(เอ้ออออออ เอากับมันสิ)

แต่เด๋วก่อนนนนน บุพเพสันนิบาตชาติ (ชั่ว?) (ไม่ใช่ League of Nation นะ) ยังไม่จบเพียงเท่านี้

เค้ากับเฮา ก้อเดินขึ้นจากสถานีรถไฟใต้ดิน ป้ายเดียวกานนนนอีกด้วยยยยยยยย

(ก้อเวลาขึ้นมาจาก สถานีรถไฟใต้ดิน มันจามีหลายทางออกอ้ะ 1-2-3-4 อะไรปามานนี้)

เค้าก้อเดินไปทางออกที่ 2 เหมือนกับเฮาอีกด้วยยยยยยยยยยยยยย

เย้ๆๆๆๆๆๆ พอขึ้นมาแร้ว เราก้อเดินไปในทางๆ เดียวกาน

แอบหวังเลกๆ ให้เทอเปนคนข้างบ้านน... แต่มานก้อม่ะเปนจริง

เทอเดินตามถนนไปประมาณ 200-300 เมตร ก่อนที่เธอจะเดินเลี้ยวซ้ายไปทางสามแยก

และผมก้อขึ้นมอเตอไซ รับจ้างไปทางขวา เพื่อไปบ้านผมมมมมม

เอ้ออออ ถึงแม้จะไม่ได้อยุ่ใกล้กานนนน (มากไปกว่านี้)แต่การที่ได้มีโอกาสได้ร่วมชะตาเดียวกัน

กับเธอเปนเวลา 10-30 นาที กับผู้หญิงที่น่ารักมากๆ แบบนี้ ก้อทำให้มีฟามสุขมากมายแร้วล่ะ

ถึงแม้มันจะเปนช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก้อทำให้เราสงสัยเหมือนกันนะ

ว่ามันจะเปนอย่างไร ถ้าเราได้มีโอกาสร่วมใช้ชีวิตนี้กับเธอเป็นเวลานานกว่านี้...

มันจะเปนยังไงกัน...

...เนอะ