จริงๆ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อ 2-3 วันที่แล้ว แต่ว่าขี้เกียจเขียนถึง...
ก้อเรยค้างคา ดอง ดุ่ยๆ มาจนถึงวันนี้...
ความจริงก้ออยากเขียนเรื่องนี้ ตั้งแต่วันที่เหตุเกิดแล้วแหล่ะ
แต่พักนี้ ยุ่งๆ... ไม่ค่อยมีเวลาเขียน (เอาไปเล่นเกม กับดู AF ง่ะ)
อยากรุ้ยังง่ะ ว่าเรื่องไร?...
ยังไม่อยากรู้หรอ?...
อื้มมมม ไม่อยากรู้ก้อ ออกไปเรย ไม่ง้อหร้อก แบบล่ๆๆ :p
^_^"
โอ๋วๆ อย่าเพิ่งออกจิ่...
เค้าล้อเล่นง่ะ...
แหะๆ ^_^"
เล่าแร้นก๊ะ
คือ เมื่อวันเสาร์ ที่ผ่านมา เพื่อนชวนไปเตะบอลแถวคอนโดมันแถวทองหล่อ สุขุมวิท
ก้อปาย... ระหว่างทางก้อเหนฝนตก... คิดๆ อยุ่ว่า อย่างงี้จาได้เตะมั้ย (บอลอินดอร์)
พอไปถึงคอนโดมาน... มานบอก กะว่าจาชวนมาเตะบนชั้นดาดฟ้า... โอ้วส์....
ฝนตก ดาดฟ้าเละ อดเตะ... อ้าววววววว กรูอุตส่าเดินทางงงมาไกลกว่า 7 สถานี รถไฟฟ้า บีทีเอส
แล้วจาทำไรล่ะทีนี้ เหอๆ.... เพื่อนคนนึง ไม่รุ้ว่ามันเสี้ยนหรือว่าไง เรยบอก ขึ้นรถ... ไปดูหนังกัน...
ซะงั้น...
ดูหนังจบ ออกมา จาทำไรต่อ? อุตส่ามาไกล ขี้เกียจกลับบ้านเร็วง่ะ...
เพื่อนอีกคนนึงเรยชวนไปบ้านมาน ไปเล่นวินนิ่ง... ไปก้อไปวะ...
ก้อปายยยยย ม่ะได้คิดอาราย กะจาปายยยยเล่นวินนิ่งอย่างเดว
ก่อนจะเล่าต่อ ต้องท้าวความประวัติเพื่อนคนนี้ซักนิดส์นึง... คือรุ้มาว่า ไอ่เพื่อนคนเนี้ย (ไม่หนิทด้วยน่ะ)
มีคอนเนคชั่นกับ เบเกอรี่... เบเกอรี่ มิวสิคนะ ม่ะช่าย ร้านขายขนมปัง เหอะๆ
อย่างตอน คอนเสิร์ต บี เดย์ มันก้อมาถามที่มหาลัย ว่ามีใครต้องการตั๋วบ้างงง มันสามารถซื้อให้ได้
ทั้งที ก่อนจะมีการเปิดการขายตั๋ว สู่สาธารณะ... อื้มมมม ก้อไม่ได้คิด อะไรหรอก ก้อนึกว่ามันคงมีญาติทำงาน
อยุ่ในเบเกอรี่ล่ะมั้ง...
พอไปถึงงงงบ้านมาน ก้อเดินขึ้นบันได จาขึ้นไปห้องของมัน ซึ่งอยุ่ชั้น 3 หรือ 4 เนี่ยแหละ โดยจะต้องผ่านห้อง
นอนของคนอื่นก่อน 2 ห้อง (ห้องละ 1 ชั้น) โดยห้องแรกที่เดินผ่านก้อไม่มีอะไรเกิดขึ้น... แต่พอเดินผ่านห้องที่
สองในชั้นต่อมาเนี่ย... (เปนห้องของพ่อและแม่ง่ะ มันบอกมา)มันก้อเปิดประตูเข้าไป หวัดดีท่านพ่อ และท่านแม่
ของมัน... พวกเราก้อม่ะได้หวัดดีอาไรง่ะ รีบๆ เดินผ่านห้องนั้นขึ้นมา... แต่...
แต่...
แต่...
แต่....
แตแต่แต้แต๊แต๋ (อักษร ต เต่าอยุ่ในภาชนะ เอ้ย พยัญชนะ อักษรเสียงกลาง เรยผันได้ 5 เสียงงงงงงงงง)
รุ้ว่า ไม่เกี่ยว แต่อยากพุดให้ฟังงงงงง เปนแบบ พาสาทุย บล้อคละคำไง หึหึ
แต่.... มีคนเดินตามออกมา จากห้องของพ่อและแม่มาน~!!!!!!!!!!!
จริงๆ แร้น ก้อไม่ได้กรัว บิดามารดาเค้าขนาดนั้นหรอก... แต่ถ้าม่ะเจอเรยก้อจาดีกว่า จริงม่ะ?
อื้ม... คงจะเปนเพราะเสียงพวกเราเดินขึ้นบันได มันเสียงดังล่ะมั้งงงง (แห่กันไปบ้านมันถึง 5 คน)
ก้อเรยยยยมีคนเดินออกมาดู จากในห้องว่า มันเสียงดังอาไร
เพื่อน คนที่เปนเจ้าของบ้านก้อเรยบอกไปว่า "อ้อ... พาเพื่อนมาบ้านน่ะ"
ไอ่คนที่เหลือ ก้อคือเดินเรยห้องนั้นไปแร้นนน (กำลังขึ้นบันไดไปชั้นต่อไป)
ก้อม่ะมีใครสนใจว่า เปนครายที่เดินออกมาถาม จนกระทั่งเราได้ยินเสียงบุคคลผู้เดินออกมา
จากห้องของบิดามารดามัน ถามว่า "ทำไมเพื่อนมาเยอะจัง"
ทุกคนที่กำลังรีบจ้ำเดินขึ้นกระไดไปห้องเพื่อน ก้อหยุด แล้วหันหลังกลับมามองอย่างพร้อมเพรียง
เพราะเสียงของคนที่ถามนั้นเปนเสียงผู้หญิง... และเปนเสียงผู้หญิงที่ม่ะใช่เปนมารดาของไอ่ตัวชวนพวกเรา
มาที่บ้านของมาน... ไอ่เรา ก้อเปนหนึ่งในคนที่หันหลังขวับไปมอง ที่มาของเสียงอันแสนน่ารักอย่างฉับพลัน
โอ้วววววววววววววววววว
โอ้ววววววววววววววววววววววววววววววววว
โอ้ววววววววเช้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
หันไปมองงงที่มาของเสียงนั้น แร้นก้อเกิดคำถามและคำตอบเหล่านี้ในใจอย่างรวดเร็ว
ถามตัวเองและตอบ ด้วยความเร็วแสง
ถาม : เอ๊ะ ทำไมผู้หญิงคนนี้ หน้าคุ้นจัง...
ตอบ : เหมือนเราเคยเหนทีไหน ซักแห่ง... หน้าคุ้นมากกกก
ถาม : แล้วมานที่ไหนล่ะ...
ตอบ : อ่อ เคยเหนที่บ้านเราไง...
ถาม : อ้าว เค้าเคยไปบ้านพวกเราด้วยเรอะ?
ตอบ : เป่าๆ พวกเราเคยเหนเค้าผ่านในวีซีดีบันทึกการแสดงสดคอนเสิร์ต เบเกอรี่ ไง
ช่ายยยยย เคยเหนเค้าในเอมวี พอ ที่ร้องกับพี่น้อยไงงงง
โอ้ววววว ช่ายจริงๆ ด้วยยยยยยยยยยยยย เธอคือนาเดียยยยยยยยยยยยย
นาเดียยยย ที่ร้องเพลง พอ ให้กับพี่บอยด์... ที่ร้องกับพี่น้อยยยยยย
เพลงที่โคตรเพราะแร้วนางเอกเอมวี อวบๆ แต่น่ารักไงงงงงง....
โตะจายยยยยมากมายยยยยยย เหมือนเหนนางฟ้าจริงๆ... เพราะนาเดียตัวจริง เสียงจริงคนนี้เนี่ย
ไม่อวบเรย หุ่นดีมาก ออกจาผอมซะด้วยซ้ำไป... แล้วก้อผิวขาวมากๆๆๆๆ
หมวยด้วยยยยยยยย... เสียดายที่เทอไม่น่ารัก.... เพราะเทอโคตรน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกเรย
อื้อ นาเดีย ตัวเจรง เสียงเจรง น่ารักโคตรส์... ไม่อ้วน ไม่อวบเรยยยย ผอมเรยยด้วยซ้ำ...
ตกจายอย่างรุนแรงงงงงงงง เพิ่งรุ้ว่า ที่ไอ่เพื่อนเราคนนี้ มีบัตรคอนเสิร์ตเบเกอรี่ก้อเพราะ
พี่สาวของมานนนนนคือนาเดียยยยยยยยย... พี่สาวแต๊ๆ เรยยยยยยนะเอ้า...
อื้มมมมมมมมม อึ้งไปเรยยยยยยยย
เคยได้ยินว่ามานมีญาติอยุ่ในเบเกอรี่แค่นั้น แต่ม่ะคิดว่า ญาติ ที่เราคิดว่า ญาติห่างๆ และคงเปนทีมงาน
จากลายมาเปนนน นาเดียยสุดน่าร๊ากกกกกก ที่ร้องเพลงพอ กับพี่น้อย (จริงๆ เทอร้องเพลงอื่นด้วยนะ แต่จำได้
แค่นี้ง่ะ เหอะๆ) ขึ้นมาบนห้องมานนนน ก้อยังคงตาค้าง ปากน้ำลายไหลอยุ่ เหอะๆ...
เล่นวินนิ่งอยุ่ แต่จายนี่ไปอยุ่กับพี่เดียยยยย (นี่ๆ เรียกอย่างหนิทหนม เหอะๆ ^^")
ก้อมานเรียกพี่มานว่างั้นอ่ะ เรยโมเม มั่วนิ่มเรียกตามด้วยคน... ตอนเย็นนมันก้อถาม
ใครจากินข้าวเยนบ้างงงงง (แน่นอน มีพี่เดียกินด้วยยยย) แต่ม่ะด้านพอ เหอะๆ...
มีพี่เดีน แร้นก้อมีพ่อ พี่เดียอยุ่ด้วย ขืนไปเผลอจ้องพี่เดียตอนกินข้าวนี่มีหวัง
โดนคุนพ่อ ฆ่า... ฮ่าๆๆ แต่ก้อมีอยุ่คนนึงนะ (ในจำนวน 5 คนที่ไปบ้านมัน) ที่อยุ่กินด้วยยยย
ฮ่าๆ ไอ่นี่มาน ม่ะมีที่อื่นนนนให้ปายกินง่ะ ตังหมด บ้านม่ะมีข้าวกิน มานเรยอยุ่กิน...
ชิส์... อย่าให้กรูด้านมั่งละกานนนนน กรุจะขอไปค้างซะเรย 555+
นาเดียยย โอ้ววววว ครั้งแรกในชีวิตที่ได้ไปเหยียบบ้านดารา...
ไม่สิ ต้องเรียกว่า นักร้องถึงจะถูก... ได้เจอพ่อ(ตา?) แม่(ยาย?) ของเค้าด้วยนะเอ้า
(หน้าท่านพ่อ ดุอย่างแรง) แต่... นาเดียน่าร๊ากโคตรจริงๆ...
ซี๊ด....
ซี๊ดส์....
