เคยไปชอบคนที่ เรารู้ว่าไม่มีวันได้มั่งม่ะ?

อ้ะๆ คนๆ นั้นหาใช่ "she" ของผมไม่

แต่แค่อยากลองถามดู...

เคยคิดกับคนที่เราไปชอบเค้าบ้างไหมว่า ต่อให้จีบให้ตายยังไง ชาตินี้ก้อคงแห้ว...

"เพราะว่าเราห่าง... ไกลกันเหลือเกิน

ฉันเองก้อไม่รู้... เมื่อไหร่จะได้พบเธอ

เวลามอง ขึ้นไปบนฟ้า ฉันได้แต่ถอนใจ

น้ำตาก้อไหล ซึมออกมา

เราไกลกัน อยู่คนละฟากฟ้า

ไม่รู้จะอีกนานไหม แต่ฉันเองก้อจะขอ..."

ถึงแม้ว่า ความหมายของเพลงนี้ จริงๆ แร้วจะไม่ตรงกับหัวข้อ
แต่เนื้อร้องท่อนนี้ ก้อค่อนข้างตรงกับ โทปิ๊ก ของวันนี้เรยน้า...

มีบ่อยครั้ง... ที่เราเดินผ่าน คนที่หน้าตาดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆ

สวยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (หรือว่า หล่อมากกกกกกกก)

น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (หรือว่า เท่มากกกกกกกก)

ถึงแม้จะมีหลายครั้ง ที่เราเหลียวมอง และหันกลับไปมองเค้า...

แต่เราก้อไม่เคยคิดจะไปจีบเค้า หรือชอบเค้า (for that matters)

มันเปนไปได้มั้ยว่า เหตุผลที่เราไม่คิดจะลองเข้าไปคุย หรือขอเบอร์

หรือทำอะไร ที่จะทำให้ก่อเกิดเป็นความสุขเล็กน้อยมหาศาลเนี่ย...

เปนเพราะ เรารู้อยุ่ในใจลึกๆ (ลึกซะจนอาจจาอยุ่ในจิตใต้สำนึก) ก้อได้ว่า

เธอคนนั้น หรือเค้าคนนั้นเนี่ย out of your league...

she belongs with someone whom is better than you...

more handsome, more rich, nicer, better guy than you...
(or taller in my case....)

ไม่ว่าความจริงแร้ว เราอาจจะดีพอสำหรับคนที่เราแอบมอง แอบชอบ แอบรัก

แต่เพราะสังคม ที่เราเติบโตมานั้น สอนเราในทางที่ผิดว่า...

การทุ่มเทให้อะไรสักอย่าง ที่มีโอกาสจะทำสำเร็จน้อยมากกกกกกกกกกกกก

เปนการกระทำที่โง่เขลา... ถึงแม้ว่า ความเสี่ยงนี้จะสูงยังไง

แต่ผลตอบแทนจากการลงทุนครั้งนี้นั้น เยอะมาก.....

มากซะจนทำให้ ความเสี่ยงนี้คุ้มค่า ไม่ว่าจะพิจารณาอย่างไร...

ก้อในเมื่อ ความรักนั้นประเมินค่าไม่ได้... ทำไมเรายังไม่กล้าที่จะลงทุนใน

สิ่งๆ นี้ทเราี่เรียกว่า รักล่ะ? หรือประโยคที่ว่า

she's out of your league นั้นถูกปลูกฝังในจิตใจของเราซะจน

มันชนะคำว่า รัก ที่มีอยุ่ในใจของเราตั้งแต่วันแรกที่เราเกิดมา?